Jan, zwarte band, Nederlands jeugdkampioen

Jan Wielinga (10, brugklas gymnasium) zit sinds zijn zesde op teakwondo. In de woonkamer showt Jan een lange reeks vloeiende bewegingen van alle ledematen, uitmondend in een hoge voetbeweging gepaard met een luide 'taah!' richting camera.

Wat Jan doet heet stijl, de demonstratietak van taekwondo. Jan heeft een manshoge prijzenkast vol bekers, want Jan is erg goed in taekwondo: hij is open Belgisch kampioen en Nederlands jeugdkampioen. Maar wat er precies zo leuk is aan taekwondo, daar kan Jan even geen antwoord op geven. Vader Carel wel: 'Hij vindt het leuk omdat hij er zo goed in is. Hij houdt van competitie, van voorlopen, van winnen.' Jan weet zeker dat hij verder wil met taekwondo. Veel verder. De kampioensaspiraties ontbreken niet, zelfs de Olympische spelen lonken. 'Dat zou ik best willen ja. Maar dan zal ik veel moeten trainen. En moet ik gaan sparren, de gevechtstak van taekwondo. Daar begin ik binnenkort mee.' Jans ouders hebben destijds diep nagedacht over een passende sport voor hun hoogbegaafde zoon. Een teamsport kon het bijna niet worden, want Jan liep al twee jaar voor op zijn leeftijdsgenoten, vertelt vader Carel: 'We kwamen uit bij teakwondo; een individuele sport, waarbij je zelf je leertempo bepaalt. Verder was Jan een enorm gevoelig jongetje, aanrakingen kon hij bijna niet verdragen. Taekwondo- dachten we- zou hem daar overheen helpen op een voorzichtige manier. Het is een erg sociaal gebeuren, binnen de taekwondo gaat iedereen reuze vriendelijk met elkaar om. Plus de toch vrij hoge moeilijkheidsgraad; je moet een lange reeks bewegingen onthouden en uitvoeren. En vervolgens automatiseren, wat heel goed is voor een hoogbegaafd kind, die hebben daar vaak moeite mee. Jan ging pas fietsen op zijn negende, toen hij naar schoolzwemmen moest fietsen met de klas. Wel gek voor iemand wiens prijzenkast toen al vol stond met glimmende bekers.'

Olympische spelen? Dat zou ik best willen, ja.